richardengelfriet.nl

Home » Articles posted by Richard Engelfriet

Auteursarchief: Richard Engelfriet

Column Spijkers met Koppen

Op zaterdag 13 april sprak ik een column uit tijdens het radioprogramma Spijkers met Koppen van BNNVARA. U kunt de column beluisteren door op onderstaande foto te klikken. En voor wie 600 woorden in 3 minuten te snel is: u kunt de tekst in alle rust hieronder nalezen 😉

Klik op de foto om de column te beluisteren

Het lijkt soms wel alsof de helft van de Nederlandse beroepsbevolking coach is. U weet wel, van die mensen die voor minstens 100 euro per uur roepen dat u heel authentiek uzelf moet blijven, maar u net zo makkelijk aansporen om uit uw comfort zone te komen. U moet ook altijd in uw kracht gaan staan, disruptief innoveren en bepalen of u beschikt over een rode, blauwe of paarse persoonlijkheid.

Iedereen met een IQ hoger dan 100 weet dat dit allemaal moderne vormen van aderlaten zijn. Onbewezen borrelpraat. Kwakzalverij die net zoveel met de waarheid te maken heeft als Poetin met democratie.

De gevolgen van al die zweefpraatjes zijn helaas wel echt. Vrijwel iedereen heeft SMART doelen op zijn werk. Sollicitanten moeten in een elevator pitch uitleggen waarom ze geschikt zijn voor een baan. En toen ik op een feestje zei dat ik niet positief denk, kreeg ik hele negatieve reacties.

Dat zelfhulpvirus heeft ook al toegeslagen in het datingcircuit. Onlangs kwam ik via Tinder een leuke dame tegen. Ze vroeg me welk sterrenbeeld ik had. Ik antwoordde dat ik in de Viva een waterman ben en in de Libelle schorpioen. Ze zag vervolgens af van een date, want dan had ik als ascendant Stier en omdat Jupiter die dag op één lijn stond met Saturnus, vertelde haar gevoel dat een potentiele relatie bij voorbaat gedoemd is te mislukken. En het was heel belangrijk om dichtbij je gevoel te staan. Dat is immers ook zo’n mantra uit de zweefmolen.

Beste mensen, persoonlijk sta ik liever dichtbij mijn hersens. Want je kunt nog zo prachtig allerlei gevoelens hebben, het loont vaak de moeite die gevoelens eens te testen. Op die manier kwamen we er bijvoorbeeld achter dat de zon niet om de aarde draait. Dat een longontsteking geen straf is van God, maar een bacteriële infectie die je kunt genezen met antibiotica. En dat roken geen stoere cowboy van je maakt, maar een verslaafde aan nicotine.

En ook horoscopen hebben we getest. Wetenschappers hebben van duizenden mensen de persoonlijkheid vastgesteld en gekeken of er een patroon was te vinden tussen die persoonlijkheid en hun geboortedatum. U raadt het al: er was niets te vinden.

We weten inmiddels wel dat het uitmaakt waar je geboren wordt en wie je ouders zijn, maar de invloed van je geboortedatum op je persoonlijkheid is dus net zo groot als de invloed van Theresa May op Ajax – Excelsior.

Daarnaast hebben wetenschappers ook astrologen getest. Bestaat er zoiets als deskundigheid in de astrologie? Lukt het astrologen om teksten uit horoscopen te koppelen aan de juiste sterrenbeelden? De kans op succes bleek even groot als de kans dat Thierry Baudet ooit een klimaatartikel gepubliceerd krijgt in The Lancet. Dat geldt trouwens ook voor de kans op een vervolgdate met de betreffende dame nadat ik haar de wetenschappelijke referenties van deze horoscooponderzoeken overhandigde, maar dat geheel terzijde.

Wat mij betreft zouden we eens wat vaker onze denkbeelden moeten testen. Daar kan de wereld enorm van opknappen. Wie naar de feiten kijkt, ziet wat voor geweldige prestaties de mensheid al heeft geleverd. En snapt dat we problemen als de Brexit, het klimaat en terrorisme gewoon kunnen oplossen. Net zoals we al jaren vooruitgang boeken op het gebied van armoedebestrijding, minder oorlog en beter voedsel.

Dames en heren, als u net als ik wil dat de wereld verder komt, ga dan ook eens wat vaker dichtbij uw hersens staan in plaats van dichtbij uw gevoel. Zeg dat abonnement op de Happinez op, stop met het lezen van zelfhulpboeken en blijf vandaag eens niet uzelf, maar maak uzelf slimmer. Ik wens u veel wijsheid toe!

Waarom hebben we zo weinig vertrouwen in de weerbaarheid van onze democratie?

Wie bij bol.com zocht naar boeken over vaccinaties, bleek enige tijd vooral anti-vaccinatieboeken voorgeschoteld te krijgen. U kreeg dan bijvoorbeeld Leven zonder vaccinaties van Noor Prent voor uw neus. Daarin leest u zinnen als: ‘Een ziekte is er met een reden. Uiteindelijk […] draagt een ziekte bij aan het volwassen worden’.

Ik vind dat walgelijk om te lezen. En kwetsend voor zieke kinderen en hun ouders. Hoe afschuwelijk is het om dit te horen als je een kind hebt met leukemie?

Waar ik echter ook van walg, is de reactie van sommige mensen die vinden dat we maatregelen moeten nemen. Zo las ik dat de staatssecretaris wil dat bol.com deze boeken uit de etalage haalt, of misschien wel uit de handel wil nemen.

Deze no platform reflex zien we ook als er een enge imam komt vertellen dat hij liever de sharia heeft dan een democratie. Oppakken, die man. Of in elk geval zorgen dat hij geen preken houdt in de moskee. En we zien het momenteel ook bij Thierry Baudet: sommige mensen willen hem het liefst vandaag nog vervolgen, afschieten of ten minste het podium tot spreken ontnemen.

Vertrouwen
Waarom hebben we toch zo weinig vertrouwen in onze eigen weerbaarheid? Waarom verwachten we zo weinig van het maatschappelijk debat dat vanzelf volgt als mensen rare dingen zeggen? Waarom denken we dat als iemand ‘het verkeerde geluid’ naar buiten brengt, dat mensen daar en masse voor zwichten en het allemaal als zoete koek slikken?

Neem die boekjes bij bol.com. Dankzij alle ophef kan iedereen horen dat de wetenschappelijke waarde van Leven zonder vaccinaties even groot is als het gemiddelde sprookjesboek. En hoorden we het heugelijke nieuws dat de daling van de vaccinatiegraad is gestopt. Dat is een overwinning van het gezonde verstand.

Dat gezonde verstand heeft ons al vaker vooruitgebracht. We hebben afscheid genomen van aderlaten. Van het idee dat de aarde plat is. Van het ontslag van getrouwde vrouwen. Een halve eeuw terug predikten ‘onze’ dominees ook allerlei onzin van de kansel. Nu is het een marginaal geluid in Staphorst. Het duurt soms even, maar uiteindelijk zegeviert ons gezonde verstand.

En voor iedereen die bang is voor Thierry Baudet: maakt u zich geen zorgen. De man is uitgebreid inhoudelijk aangevallen, beschimpt en belachelijk gemaakt. Precies datgene wat we mogen verwachten van een moderne democratie met vrijheid van meningsuiting.

Ik ben een verklaard tegenstander van pogingen om onwelwillende geluiden te weren. Ik vind het levensgevaarlijk dat de overheid zich gaat bemoeien met wat echt nieuws is en wat nepnieuws, zoals in het EU vs. Disinfo project. Zo’n initiatief past bij China of Turkije, maar toch niet bij ons?

Wie is er bang voor Noor Prent als je Arjen Lubach hebt?
Wij hebben geen overheid nodig om opportunistische boekverkopers of andere malloten te bekritiseren. Dat kunnen we prima zelf. Bol.com is uitgebreid aan de schandpaal genageld. En dit gebeurt dankzij sociale media aan de lopende band. Een politicus met een racistische tweet? Krijgt binnen een uur een reprimande van weldenkend Nederland. De verkeerde foto van de dader in Utrecht online? Binnen tien minuten regent het berichten dat het niet klopt. En vergeet mensen als Arjen Lubach, Japke-d Bouma, Rosanne Hertzberger en Teun van de Keuken niet. Wie heeft er dan nog angst voor Noor Prent?

We hebben geen nieuw businessmodel nodig, maar nieuwe wetten

‘Fotojournalistiek heeft een prijs’ is een campagne van de NVF (Nederlandse Vereniging van Fotojournalisten). Ze willen dat fotografen beter betaald krijgen en eisen meer zeggenschap over hun auteursrechten. Om hun eisen kracht bij te zetten, organiseerden ze op 25 januari een landelijke actiedag.

Op LinkedIn las ik dat Danny Mekić het helemaal eens is met de fotografen: ‘Fotojournalisten doen ontzettend belangrijk werk. En soms krijgen ze voor een dag werken maar een paar tientjes. Dat gaat natuurlijk nergens over’.

Goed zo, Danny! Fijn dat zo’n duurbetaalde spreker opkomt voor vakbroeders die het minder hebben getroffen. Maar vervolgens schotelt diezelfde Danny ons een nietsontziend kapitalistisch standpunt voor: ‘[…] het is wel de realiteit in een snelveranderende wereld. Ooit was je product gewild. Je kon iets wat niemand anders kon. Kreeg daar goed voor betaald. Door technologische ontwikkelingen ontstaat er meer aanbod, minder schaarste en dalen de prijzen’.

Mekić adviseert fotografen die mee willen gaan in de verandering om zich in te schrijven voor zijn trainingsprogramma Innovation Accelerator. Dan krijg je, zo vrees ik, van de ‘speaker, adviser and entrepreneur on innovation & technology’ te horen hoe je je kunt ‘doorontwikkelen, innoveren en jezelf opnieuw uitvinden’. Want dat is natuurlijk het antwoord op veranderen, zoals ook Executive Image Strategist Elisabeth Kaempffer in een reactie op Mekić’ artikel opmerkt: ‘De wereld verandert daar kun je helaas niets aan veranderen. Dus zul je zelf je business model moeten veranderen’.

Zou Danny Mekić bekend zijn met het fenomeen democratie?
Ik ben benieuwd of Kaempffer en Mekić dit ook zouden zeggen tegen kinderen die in de 19e eeuw onder de meest erbarmelijke omstandigheden moesten werken in fabrieken: ‘Lieve kinderen, accepteer deze nieuwe realiteit en leer in ons seminar met welk business model je klaar bent voor de nieuwe eisen van de industrialisering’.

Natuurlijk klopt het dat de wereld verandert. Maar er klopt geen snars van dat het enige antwoord op verandering bestaat uit het schikken naar de grillen van die verandering. Toen Uber zijn illegale snordienst Uberpop introduceerde, riepen veel goeroes ook dat taxichauffeurs maar moesten meegaan met deze ontwikkeling. Onzin, zo oordeelde de rechter. Illegaal snorren is verboden.

Welkom in een democratische rechtsstaat. Het argument ‘dit is de vooruitgang en die moet je maar accepteren’ getuigt van een slap soort defaitisme. Spelregels zijn misschien niet nodig als je via een schattig deelplatform voor een grijpstuiver bij tante Sjaan in de Jordaan kan logeren. Maar inmiddels zorgt Airbnb voor ontwrichting van hele binnensteden. En dus is het tijd voor gemeentebesturen en corporaties om regels op te stellen en de uitwassen tegen te gaan. Als wij niet willen dat het centrum van Amsterdam verandert in een toeristische attractie, maken we regels om de ‘nieuwe realiteit’ te veranderen.

En dat geldt ook voor het werk van fotografen. Wij kunnen met elkaar minimumtarieven opstellen. Wij kunnen regels afspreken over auteursrecht. Morgen, 20 maart 2019, heeft u weer de kans om daar een bijdrage aan te leveren. Ik ben er in elk geval al uit: mijn stem gaat naar de partij die een stevig accijns wil heffen op trainingsprogramma’s met de naam Innovation Accelerator.