richardengelfriet.nl

Home » Posts tagged 'tips'

Tagarchief: tips

Stop met zoeken naar vacatures

Bent u op zoek naar werk? Stop dan met het zoeken naar vacatures en start met netwerken. Ondernemer Richard Engelfriet legt u graag uit waarom!

Deze column verscheen eerder op nuzakelijk.nlGraag stel ik u voor aan Jan. Jan is een gemiddelde Nederlandse werkgever van een middelgroot MKB-bedrijf met ongeveer 100 man personeel. Jan is een keurige werkgever. Toch kwam ik hem laatst heftig vloekend tegen.

De reden? Hij had een vacature bij zijn bedrijf en had die keurig aangemeld bij het UWV, monsterboard.nl en in het regionale dagblad. ‘Wat een ellende. En wat een tijdverspilling. Dat doe ik nooit meer’. Jan kreeg 800 sollicitatiebrieven.

Jan is, zoals gezegd, een keurige werkgever en stuurde dus ruim 800 ontvangstbevestigingen. Dat gaat redelijk snel via e-mail, maar het kostte zijn secretaresse toch een halve dag. Daarna brak pas echt de hel los. Wat bleek? Van de 800 sollicitanten hadden ruim 600 sollicitanten een sollicitatiecursus gehad.

Op zo’n cursus krijg je de tip: ‘Bel altijd even na en licht je sollicitatie persoonlijk toe. Dat vergroot je kans op een gesprek.’ En dus ging de telefoon 600 keer. Die gesprekken kostten de secretaresse een volle week.

800 brieven lezen
Toen stond Jan voor de taak om 800 brieven te lezen. Hij koos er in eerste instantie voor om alle CV’s te scannen op geschiktheid. Dat kostte hem 800 keer 10 minuten. Van de 250 geschikte CV’s koos hij op goed geluk 50 brieven uit en ging die lezen: ‘Ik zoek mensen die het geluk aan hun zijde hebben’.

Afijn, uit deze selectie koos Jan 10 geschikte kandidaten. Maar omdat Jan een keurige werkgever is, stuurde hij ook 790 afwijzingen. Waarop natuurlijk weer 600 telefoongesprekken volgden van teleurgestelde kandidaten. Dat kostte de secretaresse twee werkweken en het leverde haar alleen maar frustratie en een schorre keel op.

Jan gaat geen vacatures meer plaatsen
Zoekt u werk? Denk dan aan Jan, die net als de meeste werkgevers geen vacature meer openbaar maakt. Jan: ‘Ik stuur nu een simpel mailtje naar mijn medewerkers met de vraag of ze mensen kennen. Het grote voordeel van die methode is dat als één van mijn medewerkers iemand aandraagt, hij zich ook verantwoordelijk voelt voor de kwaliteit van die persoon. Ik krijg nu alleen nog maar relevante reacties en dat in veel minder tijd.’

Ga zelf ook netwerken!
Als u op zoek bent naar een baan, raad ik u ten stelligste af energie te steken in het zoeken naar vacatures. Denk net als Jan simpel en ga ook netwerken. Investeer in uw bestaande netwerk en zorg dat mensen op de hoogte zijn van uw droombaan.

Drink ook koffie met interessante mensen buiten uw netwerk. Ga niet lopen hengelen naar werk, maar praat over uw passie en die van uw gesprekspartner. Als u elke week drie netwerkgesprekken voert, weten na drie maanden al 36 nieuwe mensen wie u bent en wat u zoekt. Mede namens Jan alvast bedankt voor de moeite!

PS. En voor iedereen die verplicht moet reageren op vacatures van het UWV: stuur je jobcoach maar een link naar deze column en vraag hem/haar maar waarom het UWV toch zo hardnekkig gelooft in het zoeken naar vacatures. Ze mogen hun reacties hieronder opschrijven 😉

Weerstand vraagt om meeveren!

Of u nou van plan bent een nieuwe woonwijk aan te leggen, uw organisatie anders in te richten of op een andere manier uw nek uitsteekt: u krijgt altijd te maken met weerstand. Mensen zijn boos, willen het liefst dat alles blijft zoals het is of vinden het gewoon leuk om uw leven wat zuurder te maken. En dus gaat u de aanval in. U huurt een spindocter in, belegt sessies en laat uw pr-machine overuren maken. Of kan het ook anders? Ondernemer Richard Engelfriet veert liever mee met weerstand. Scheelt een hoop energie, en voor u het in de gaten heeft krijgt u nog betere resultaten dan u ooit had durven dromen.

Casus: Troy Library
De openbare bibliotheek in het Amerikaanse plaatsje Troy (in de staat Michigan, mocht u dat willen weten) stond in zwaar weer. Om open te kunnen blijven, vroegen ze daarom extra subsidie aan bij het gemeentebestuur. Maar helaas: in tijden van bezuinigingen kon hun voorstel op weinig steun rekenen. Sterker nog: de conservatieve Tea Party maakte een heikel punt van de voorgestelde belastingverhoging en voerde actief campagne tegen de extra uitgaven voor de bibliotheek. Onder de weinig subtiele titel ‘Vote No!’ werden kiezers opgeroepen tegen de extra uitgaven te stemmen.

In plaats van ingezonden brieven in het plaatselijke sufferdje te gaan schrijven of het debat in de gemeenteraad aan te gaan, koos de Troy Public Library voor een verrassende strategie. Ze gingen niet in tegen de weerstand, maar veerden gewoon mee. Ze plaatsen, zonder zichzelf bekend te maken, borden in hun mooie stadje met de tekst: ‘Vote to close Troy Library: August 2nd. Book Burning Party: August 5th’. En daaronder een link naar de Facebookpagina van de Book Burning Party. En op deze facebookpagina lazen bezoekers over de voorbereidingen: er was een band geregeld, voor ouders met kinderen was er een oppas aanwezig en je kon naar leuke filmpjes kijken over de lol van boekverbranding.

De publieke opinie keerde zich volledig tegen het idee van een boekverbranding. Er werd schande gesproken in het anders zo keurige Troy. Op twitter ontstond een stortvloed aan afkeur, en er kwam zelfs landelijke aandacht voor het initiatief. Iedereen was het erover eens: een boekverbranding is echt schandalig.

Toen maakte Troy Library zich bekend. Ze gaven toe achter de campagne te zitten. En uiteraard waren ze niet echt van plan om al die boeken in de fik te zetten, maar is de sluiting van een bibliotheek feitelijk niet precies hetzelfde?

En met die woorden kregen ze het grote publiek onmiddellijk achter zich. Iedereen realiseerde zich weer de echte waarde van een openbare bibliotheek. Bij de verkiezingen was de opkomst vele malen groter dan normaal, en de uitslag was ondubbelzinnig ten gunste van de extra investering in de bibliotheek. De bibliotheek kreeg zijn extra geld en van protesten is niets meer vernomen.

Veer mee met uw tegenstanders!
Wie te maken heeft met weerstand, heeft meestal de neiging direct in de tegenaanval te gaan. Doet u dat dus vooral niet. Bent u bijvoorbeeld bang voor inbraak op uw computernetwerk? Gaat u dan vooral niet nog meer beveiligingsmaatregelen nemen maar vraag hackers gewoon om in te breken. Sterker nog, geef ze geld voor iedere geslaagde inval. Wie denkt dat ik nu helemaal van lotje getikt ben, heeft het mis: PayPal, een organisatie die betalingen op internet regelt, heeft dit als beleid. Iedere hacker die een lek weet te vinden krijgt onmiddellijk een bonus van minstens 5000 euro. Het idee hiervoor deden ze op bij bedrijven als Google en Facebook, die zelfs al bedragen ruim boven de 50.000 euro hebben betaald aan succesvolle hackers.

Meeveren dus!
Laat u de volgende keer dat u last heeft van weerstand dus niet verleiden tot ouderwets ‘terugvecht’-gedrag maar veer gewoon eens mee met uw opponent. Het was precies de strategie die VVD-coryfee Hans Wiegel volgde toen hij tomaten naar zijn hoofd geslingerd kreeg: ‘Tomaten? Die zijn hartstikke duur! Ik zou eieren nemen als ik jullie was’.

Hoe heurt het eigenlijk op LinkedIn?

Natuurlijk heeft u ook een LinkedIn-profiel met een flitsende foto, een up-to-date CV en een paar mooie aanbevelingen. LinkedIn is immers het grootste online adressenboek van Nederland. En dus voegt heel Nederland iedereen die maar wil toe aan zijn of haar netwerk, en vraagt het zonder schroom om aanbevelingen. De Tiburgse ondernemer Richard Engelfriet vindt dat maar niets en geeft een stoomcursus LinkedIn-etiquette. Oftewel: hoe heurt het eigenlijk op LinkedIn?

Zo heurt het: Uitnodigen doe je persoonlijk
Als je iemand wilt toevoegen aan je netwerk op LinkedIn, moet je die persoon daarvoor uitnodigen. Gek genoeg doen de meeste LinkedIn-gebruikers dat met de standaardtekst: ‘I’d like to add you to my network’. Ik vind dat altijd erg onbeleefd en onpersoonlijk. Als je naar een borrel gaat om nu eindelijk eens meneer Jansen te ontmoeten, dan mag ik toch hopen dat je het gesprek toch ook niet opent met ‘I’d like to add you to my network’? Dan stel je jezelf toch ook even netjes voor, en geef je aan waarom je zo graag met meneer Jansen wilt praten?

En daarom tikt een fatsoenlijke LinkedIn-gebruiker altijd een klein kattebelletje bij zijn uitnodigingen op LinkedIn: ‘Dag mijnheer Jansen. Wij spraken elkaar op het congres afgelopen woensdag, en ik zou u graag toevoegen aan mijn netwerk. Als u wilt, stuur ik u ook die link nog op naar die website waar we over spraken’. Dat is toch een kleine moeite? Deze manier van netwerken maakt het allemaal net even wat persoonlijker, en daarmee vergroot het de effectiviteit van het netwerken.

Zo heurt het: Weiger anonieme uitnodigingen
Als u tip 1 toepast, kunt u met tip 2 gelijk goed doorpakken. Als u zelf een invite ontvangt met de standaardtekst ‘I’d like to add you to my network’, negeer deze dan. Of stuur eerst een klein berichtje terug waarin u vraagt wie er aan de andere kant van de lijn zit, en waarom deze met u wil linken. Ik doe dit al jaren, en opmerkelijk genoeg krijg ik van ongeveer 80% geen enkele reactie terug. Als iemand zo weinig in mij wil investeren door niet eens een normale vraag te beantwoorden, waarom zou ik zo’n persoon dan toevoegen aan mijn netwerk? Ik vermoed dat dit dezelfde categorie mensen zijn die op borrels ook alleen maar op zoek zijn naar een zo groot mogelijke stapel visitekaartjes, in plaats van een fatsoenlijk gesprek.

Zo heurt het niet: Henk beveelt Marieke aan, en Marieke beveelt Henk aan
Sommige mensen zijn zo hartstochtelijk op zoek naar aanbevelingen, dat ze een deal sluiten met mensen uit hun netwerk: ‘Als ik nou wat fraais over jou schrijf, schrijf jij dan ook wat leuks over mij?’. En vervolgens zien anderen dan in hun LinkedIn Update dat Henk Marieke aanbeveelt als een ‘resultaatgerichte teamplayer met lef’, en Marieke natuurlijk Henk een ‘buitengewoon prettige collega’ vindt. Hecht je dan nog enige waarde aan die woorden? Ik niet. We zijn toch geen apen die elkaars rug hoeven te vlooien?

Zo heurt het: Aanbevelingen schrijf je voor leveranciers
Een aanbeveling schrijf je als je iemand hebt ingehuurd die jouw verwachtingen ruimschoots heeft overtroffen. Of als iemand iets heeft gedaan waarvan je diep onder de indruk bent. Beperk je daarbij wel tot mensen die voor een andere organisatie werken dan de jouwe. Anders krijgen je aanbevelingen zo’n ‘wij van WC-eend adviseren WC-eend’-geurtje. Tot slot is natuurlijk een absolute no-go dat je je baas of klant gaat lopen aanprijzen. Ik noem dat altijd een Camieltje doen, naar CDA’er Camiel Eurlings die op het beroemde ‘als u voor samenwerking met de PVV bent, bent u dus tegen de motie en steekt u de groene kaart met de blauwe kant naar voren op’-CDA-congres met tranen in zijn ogen Maxime Verhagen de lucht in prees. Alsjeblieft Camiel, we zijn toch niet in Noord-Korea? Als je zo verlegen zit om werk, plaatst dan gewoon gewoon je CV op Monsterboard.

Zo heurt het: Aanbevelingen ontvang je – als je wilt hengelen ga je maar naar een visvijver
Een tijdje geleden ontving ik na afloop van een presentatie die ik had gegeven een spontane aanbeveling op LinkedIn. Ik stuurde de afzender een vriendelijk mailtje met een bedankje. Maar dat bleek niet te bedoeling. Het was voor de verzender de bedoeling dat ik hem weer een aanbeveling terug zou schrijven. Toen ik deze jongen mailde dat ik hem helemaal niet ken, kreeg ik een onthutsende reactie: ‘wat maakt dat nou uit?’.

Beste LinkedIn-vrinden, zo heurt het natuurlijk niet. Doe gewoon goed uw best, en bedank mensen die een aanbeveling voor u schrijven. Als dat te weinig spontaan gebeurt, is het wellicht eens tijd voor een carriereswitch.