richardengelfriet.nl

Home » Posts tagged 'omdenken'

Tagarchief: omdenken

Ja, maar wat als alles mislukt? Een ode aan het klagen

Klagen is gezond, het lucht op en helpt om problemen te signaleren en op te lossen. Klagers zijn het gezonde verstand van Nederland, zonder wie we reddeloos verloren zouden zijn. Richard Engelfriet brengt een ode aan alle klagers van Nederland.

Beste klagers van Nederland,



Het klinkt sommigen wellicht vreemd in de oren, maar ik wil U een hart onder de riem steken. U heeft het momenteel namelijk erg zwaar. Klagen staat in een negatief daglicht. De belangrijkste oorzaak is de omdenk-filosofie van Berthold Gunster. Daar leren mensen dat ze geen ‘ja, maar’ meer mogen zeggen, maar alleen ‘ja, én’. Het gaat zelfs zover dat er al organisaties zijn met een ‘ja, maar-vrije-zone’. Daar vergaderen ze zonder te klagen. Die mensen zien geen beren meer op de weg, maar geven die beren een knuffel.

Dat klinkt natuurlijk prachtig. Nooit meer klagen. Altijd denken in mogelijkheden en oplossingen. Gelukkig weet u als klager wel beter. Klagers behoeden ons voor rampspoed. Ondanks alle negatieve aandacht rond uw belangrijke werk wil ik u daarom via deze open brief aanmoedigen om door te gaan met klagen. We hebben u hard nodig!

Klagen is goed!
Eén van de mantra’s van de omdenk-goeroes is ‘vraag niet of het glas halfvol of halfleeg is, maar zoek de kraan’. Nou, die kraan hadden ze gevonden bij het ROC in Leiden. In 2000 besloot de instelling tot nieuwbouw. Het College van Bestuur nam grote, onverantwoorde risico’s en begon steeds megalomanere trekjes te krijgen. Er was wel een Raad van Toezicht, maar die vergaderden samen met het College van Bestuur in een ‘ja, maar-vrije-zone’. Het resultaat: bijna 40 miljoen euro schade voor de belastingbetaler. Wat jammer dat u, beste klager, er niet was!

Ook bij FC Twente had u van grote waarde kunnen zijn. Na de landstitel in 2010 geloofde iedereen in een gouden toekomst. Na afloop van het seminar ‘denk in mogelijkheden’ vlogen de miljoenen de deur uit. Ingewikkelde en vertragende regeltjes van de KNVB over transferbeleid werden slim omgedacht met een deal met investeringsmaatschappij Doyen. Inmiddels is de club nagenoeg failliet en dreigt degradatie.

Of wat dacht u van woningcorporatie Vestia? Waarom zouden we geld van huurders suf gebruiken voor woningen als je ook out of the box kunt denken en er een paar mooie renteswaps van kunt kopen? Klagers werden weggezet als vooruithuilers en droeftoeters: ‘we zijn nog niet eens gestart, en jullie zijn nu al problemen aan het bedenken. Denk in kansen!’. Het is een gotspe: als er beter geluisterd was naar de klagers, hadden alle andere corporaties niet ruim 700 miljoen euro hoeven te betalen om de schade op te ruimen. Ook voor huurders in Nederland zijn de gevolgen zuur. Zij mogen door diverse huurverhogingen meebetalen aan de gevolgen van te weinig geklaag.

Ja, maar…
De anti-klagers zullen waarschijnlijk zeggen dat dit allemaal voorbeelden zijn waar het klagen wél gerechtvaardigd was, maar dat er ook genoeg voorbeelden zijn te bedenken waar klagen alleen maar zeuren om het zeuren is. Daar hebben ze gelijk in. Soms zit u, de klager, er immers ook wel eens naast. Bleken uw bezwaren toch niet te bestaan. U weet echter ook dat we dat achteraf pas kunnen constateren. En daar zit direct het grote probleem: omdat we pas achteraf kunnen vaststellen of klagen zin heeft, is het weinig zinvol om vooraf klagen proberen tegen te gaan. Dat is net zo zinloos als mensen aansporen om niet meer te eten, omdat je van eten dik kunt worden.

Ik begrijp die anti-klagers overigens prima. U bent vaak heel irritant. Ook ik heb een bloedhekel aan u. Vooral wanneer u klaagt zonder zelf met een oplossing te komen. Of als u klaagt over zaken die u toch niet kunt veranderen. U lijkt soms wel een zeurend kind.

Maar…doordat u zeurt, kan een ander mogelijk wél een oplossing bedenken en iets veranderen aan de situatie waar u niets aan kunt doen. Daarom bent u, hoe irritant soms ook, onmisbaar voor Nederland. U heeft het lef om de ondankbare klaagtaak op u te nemen. U waarschuwt voor ellende. U behoedt ons voor geldverspilling en dommigheid. U bent de enige die megalomane bestuurders een halt toe kan roepen, of die gekke goeroes die stellen dat iedereen de hele dag een bruistabletje moet zijn kunt laten zwijgen. U bent het gezonde verstand van werkend Nederland.

Om u een beetje aan te moedigen heb ik nog een mooi motto voor u. Een motto dat ik leen van de in mogelijkheden-denkende goeroes: je kunt beter iets geprobeerd hebben en mislukken, dan achteraf balen dat je niets hebt gedaan. Blijf dus vooral klagen en zeuren. We hebben u keihard nodig, ook al laten we u dat niet altijd weten.




PS. Voor alle anti-klagers die nu willen klagen: laten we blij zijn dat we in een land leven waar je mag klagen. De grootste ‘ja, maar-vrije-zone’ ligt nog altijd in Noord-Korea. Ik wens zelfs omdenker Berthold Gunster niet toe dat hij als inwoner van dat land ‘de beer op de weg’ Kim Jong-un een knuffel moet geven. Laten we daarom blij zijn dat er in ons land mensen zijn die het lef hebben hun mond open te trekken. Laten we accepteren dat het nodig is om dwarsliggers te hebben en dat we helaas pas achteraf weten wie er gelijk heeft. Iedereen die klaagt, doet dat omdat hij vindt dat dat nodig is. Ziet u het anders? Geef dan zelf het goede voorbeeld en gedraag u zoals u wilt dat anderen zich gedragen. Maar stop met het geklaag over klagen.

Wat mag er bij u allemaal niet?

Iedereen die ooit ook maar een dag communicatietraining heeft gehad weet dat je altijd moet communiceren wat je wél wilt. En communiceer dus nooit in niet-boodschappen. U kent het bekende grapje wel: als ik u vertel niet aan een roze olifant te denken…waar denkt u dan aan? Juist ja, een roze olifant.

Bordjes
En toch hangt ons land vol met bordjes met wat er allemaal niet mag. Gemeentes plaatsen bijvoorbeeld nog steeds borden met ‘hier geen afval storten’. Voor brave burgers maakt dat allemaal niets uit; die brachten hun afval toch al keurig naar de milieustraat. Maar zo’n bordje brengt Sjaak de Sjacheraar natuurlijk alleen maar op ideeën. Die denkt onmiddellijk: ‘verdomd, mooi stil plekkie, daar kom ik vanavond ff die oude roestende wasmachine dumpen’.

Of wat dacht u van dit bordje? Die zag ik in Den Bosch hangen. Op de trap zaten drommen scholieren lekker te lunchen. En om de paar minuten werden ze weer weggejaagd door een zwaar gefrustreerde medewerker van de beveiliging. En het stomme is natuurlijk dat alle voorbijgangers van dit bordje alleen maar weer op een idee worden gebracht om te gaan zitten.


Ter inspiratie: als je wilt dat mensen in beweging komen op een trap, kijk dan eens naar bovenstaand filmpje op YouTube.

Communiceer wat u wel wilt van mensen
Tijdens workshops vertel ik vaak over dit vertel-wat-wél-principe en daag ik mensen uit dit door te voeren in hun eigen praktijk. Onlangs kwam na afloop van zo’n workshop een conciërge van een muziekschool enigszins geïrriteerd naar me toe. Hij vertelde dat veel leerlingen hun fietsen tegen een glazen zijwand van de muziekschool plaatsten. En dat was niet de bedoeling. En dus plaatste de directie een bordje: VERBODEN FIETSEN TE PLAATSEN. En het gevolg? Alleen maar meer fietsen tegen de wand. En zijn vraag: ‘dat bordje is zeker ook fout hè? En heb jij een betere oplossing?’

Natuurlijk had ik die. Ik heb hem gezegd het bordje ‘verboden fietsen te plaatsen’ weg te halen en te vervangen door een mooie afbeelding van een Tuba. Hang daar vervolgens een bordje bij met de tekst: ‘Hier alleen Tuba’s plaatsen’ en klaar ben je.

De conciërge keek me wat wazig aan, en ging morrend in gesprek met zijn directeur. Enige weken later belde de directeur me op. Hij vertelde me dat er nu bijna geen fietsen meer tegen die glazen wand staan. En het allerleukste: de conciërge heeft weer lol in zijn werk. Vroeger moest hij de hele dag leerlingen wegsturen met een bozige boodschap in de trant van: ‘haal die fiets eens weg’ en ‘kun je niet lezen?’. En nu loopt hij met een glimlach naar buiten en vraagt aan foutparkeerders: ‘is dat een tuba, jongen?’. Missie geslaagd.

En nu mijn oproep aan u: verzamel alle verbodsbordjes in uw organisatie en schrijf ze eens om. En als u niet weet hoe dat moet, zet u ze hieronder als comment. Ik zal er dan een fris alternatief voor schrijven. Ik ben benieuwd!

Richard Engelfriet. De auteur is ondernemer. Volgt u hem vooral niet via 😉

Waarom doen we toch altijd zo moeilijk?

Het is een enorme open deur: hou het simpel en maak dingen niet te ingewikkeld. In het Engels heet dat het KISS-principe: Keep it Super Simple. Maar ja, hoe vaak lopen we die open deur nou eigenlijk in? Ondernemer Richard Engelfriet laat aan de hand van twee voorbeelden zien hoe het niet moet, en heeft gelukkig ook nog een prachtig voorbeeld hoe het wel kan. Leest u even simpel mee?

De OV-chipkaart: van een simpel idee naar een verschrikkelijk gedrocht
De trouwe lezers van dit blog weten dat ik een groot fan ben van reizen met het openbaar vervoer. Dankzij mijn laptop maak ik van reistijd direct werktijd. Ook deze column is tijdens diverse ritten met de trein geschreven. Maar u weet ook dat ik geen fan ben van de Nederlandse Spoorwegen. Ik schreef al eerder over hun vreemde wijze van communiceren. En nu heeft de NS weer wat nieuws bedacht: ze schaffen de papieren kaartjes af. Iedereen moet verplicht reizen met de OV-chipkaart. Dat is namelijk erg makkelijk, volgens de NS. Het tegendeel is waar. Reist u even met me mee?

  • Oude situatie met papieren kaartje: Tilburg – Cuijk
  • Ik moet voor een congres naar Cuijk. Ik loop naar de kaartjesautomaat, koop een retourtje Tilburg-Cuijk en ga op reis.

    Aantal handelingen: 1.

  • Nieuwe situatie met OV-chipkaart: Tilburg – Cuijk
  • Ik moet voor een congres naar Cuijk. Op station Tilburg moet ik dan dus inchecken met mijn OV-chipkaart. Op station Nijmegen moet ik uitchecken bij de NS. Daarna moet ik weer inchecken bij de trein van Arriva in Nijmegen. Arriva is namelijk weer verantwoordelijk voor het traject Nijmegen – Cuijk. En in Cuijk aangekomen moet ik daar weer uitchecken. Op de terugweg moet ik dan weer inchecken in Cuijk, uitchecken bij Arriva in Nijmegen, inchecken bij de NS in Nijmegen en uiteindelijk uitchecken op station Tilburg.

    Aantal handelingen: 8.

Hallo, bent u daar nog? Dat zijn in de nieuwe situatie 8 handelingen! En als ik ergens vergeet in- of uit te checken, kan ik lange formulieren invullen om mijn teveel afgeschreven geld terug te claimen, of krijg ik een boete omdat ik niet goed ben ingecheckt.

En mocht ik een keer mijn waarde collega-ZZP’er Jules de Wijs, die zijn auto normaal gesproken amper uit te branden is, willen verleiden om eens mee te reizen per trein, dan moet die arme man zelfs voor 1 ritje een eigen OV-chipkaart aanschaffen. Waarop na afloop natuurlijk weer een restsaldo blijft staan. Buitenlandse toeristen hebben exact hetzelfde probleem. Kan iemand mij vertellen wat hier nou handig aan is? Waarom kan het papieren kaartje niet blijven bestaan?

Wandelen in Schalkhaar: dat is toch simpel?
Onlangs was ik met mijn jonge gezin op bezoek bij vrienden in Schalkhaar. Een pittoresk klein dorpje onder de rook van Deventer. Tussen de herfstige buien door scheen er ineens een mooi zonnetje, waarop wij besloten een kleine herfstwandeling te gaan maken. En warempel, er bleek zowaar een officieel ‘ommetje’ te zijn voor ons. De lieve wandeling van 5.5 kilometer, onder de naam ‘Wechelerveld’ gaat ons, zo vertelde het bordje, langs ‘diverse authentieke Schalkhaarder natuurverschijnselen’ leiden. Charmant.

Maar toen keek ik links onderaan het bordje: ‘Deze wandeling is mede mogelijk gemaakt door Leader Salland, Provincie Overijssel, Landschap Overijssel, gemeente Deventer, De Overijsselse Vereniging van Kleine Kernen en de Nationale Postcodeloterij’. En onderaan leest u ook nog dat er een subsidie is toegekend van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling.

Welkom in Nederland! Er zijn dus 7 organisaties betrokken bij een ommetje van 5.5 kilometer! Waarom staat er niet gewoon: ‘Deze wandeling is mede mogelijk gemaakt door onze stagiair Karin, die op een regenachtige dag een leuke route voor u heeft bedacht, vervolgens voor 50 euro bij de GAMMA paaltjes heeft gekocht en bij de lokale drukker dit bordje heeft laten drukken. Veel wandelplezier!’

Zo is het blijkbaar niet gegaan. Er is waarschijnlijk eerst een stuurgroep aangesteld, die vervolgens aan een visie heeft gewerkt rond het ‘actief laten particeren van de Schalkhaarder bevolking’. Daarna is er een focusgroep aangesteld die in gesprek is gegaan met de stakeholders, en zijn er gesprekken gevoerd met de belangengroepering ‘De Wilde Boszwam’. Daarna is er een werkconferentie belegd om de diverse scenario’s breed met het veld te bespreken en is er uiteraard ook een evaluatiecommissie geweest om het proces ‘van onderop’ te kunnen managen. Daarna is de subsidieaanvraag in 5 verschillende stadia ingediend, becommentarieert, gewikt, gewogen en uiteindelijk toegekend met waarschijnlijk nog een stevig aantal aanbevelingen. Ik gok dat er zo zeker een kleine 8 ton aan salaris doorheen is gejaagd om een wandeling van 5.5 kilometer te realiseren.

Hou het toch eens simpel!
We zijn in Nederland helaas erg goed in ingewikkelde oplossingen bedenken bij simpele problemen. Ik heb zelfs een donkerbruin vermoeden dat de bedenker van de OV-chipkaart in de Raad van Toezicht van het Schalkhaarder Ommetje zit.

Gelukkig doen onze zuiderburen het een stuk beter. In het Belgische Gent kennen ze, net als in veel gemeenten in Nederland, het probleem van wildplakkers. Organisatoren van feesten, braderieën en concerten hangen graag hun posters op plaatsen waar dat niet mag. En vervolgens heb je dan weer ambtenaren nodig die die illegaal geplakte posters eraf halen. Een tijdrovende en vervelende klus.

In Gent krabben ze geen posters meer van elektriciteitshuisjes. Daar hebben alle ambtenaren in hun postvakje gewoon 10 stickers ontvangen met een slimme tekst, bestaande uit 1 woord. Plak het over de illegaal geplakte poster heen en het probleem is opgelost. Bedenkt u zelf maar eens wat er op die sticker moet staan. Geen idee? Klik dan op deze link.

Simpel he? Ik wens u een heel eenvoudig 2013 toe!

Richard Engelfriet houdt van eenvoud. Kent u ook simpele oplossingen? Of kent u juist voorbeelden van ingewikkelde oplossingen bij simpele problemen? Laat het me weten via @rengelfriet of schrijf ze in reactie onderaan deze column. Alvast bedankt!