richardengelfriet.nl

Home » Politiek en samenleving » We hebben geen nieuw businessmodel nodig, maar nieuwe wetten

We hebben geen nieuw businessmodel nodig, maar nieuwe wetten

‘Fotojournalistiek heeft een prijs’ is een campagne van de NVF (Nederlandse Vereniging van Fotojournalisten). Ze willen dat fotografen beter betaald krijgen en eisen meer zeggenschap over hun auteursrechten. Om hun eisen kracht bij te zetten, organiseerden ze op 25 januari een landelijke actiedag.

Op LinkedIn las ik dat Danny Mekić het helemaal eens is met de fotografen: ‘Fotojournalisten doen ontzettend belangrijk werk. En soms krijgen ze voor een dag werken maar een paar tientjes. Dat gaat natuurlijk nergens over’.

Goed zo, Danny! Fijn dat zo’n duurbetaalde spreker opkomt voor vakbroeders die het minder hebben getroffen. Maar vervolgens schotelt diezelfde Danny ons een nietsontziend kapitalistisch standpunt voor: ‘[…] het is wel de realiteit in een snelveranderende wereld. Ooit was je product gewild. Je kon iets wat niemand anders kon. Kreeg daar goed voor betaald. Door technologische ontwikkelingen ontstaat er meer aanbod, minder schaarste en dalen de prijzen’.

Mekić adviseert fotografen die mee willen gaan in de verandering om zich in te schrijven voor zijn trainingsprogramma Innovation Accelerator. Dan krijg je, zo vrees ik, van de ‘speaker, adviser and entrepreneur on innovation & technology’ te horen hoe je je kunt ‘doorontwikkelen, innoveren en jezelf opnieuw uitvinden’. Want dat is natuurlijk het antwoord op veranderen, zoals ook Executive Image Strategist Elisabeth Kaempffer in een reactie op Mekić’ artikel opmerkt: ‘De wereld verandert daar kun je helaas niets aan veranderen. Dus zul je zelf je business model moeten veranderen’.

Zou Danny Mekić bekend zijn met het fenomeen democratie?
Ik ben benieuwd of Kaempffer en Mekić dit ook zouden zeggen tegen kinderen die in de 19e eeuw onder de meest erbarmelijke omstandigheden moesten werken in fabrieken: ‘Lieve kinderen, accepteer deze nieuwe realiteit en leer in ons seminar met welk business model je klaar bent voor de nieuwe eisen van de industrialisering’.

Natuurlijk klopt het dat de wereld verandert. Maar er klopt geen snars van dat het enige antwoord op verandering bestaat uit het schikken naar de grillen van die verandering. Toen Uber zijn illegale snordienst Uberpop introduceerde, riepen veel goeroes ook dat taxichauffeurs maar moesten meegaan met deze ontwikkeling. Onzin, zo oordeelde de rechter. Illegaal snorren is verboden.

Welkom in een democratische rechtsstaat. Het argument ‘dit is de vooruitgang en die moet je maar accepteren’ getuigt van een slap soort defaitisme. Spelregels zijn misschien niet nodig als je via een schattig deelplatform voor een grijpstuiver bij tante Sjaan in de Jordaan kan logeren. Maar inmiddels zorgt Airbnb voor ontwrichting van hele binnensteden. En dus is het tijd voor gemeentebesturen en corporaties om regels op te stellen en de uitwassen tegen te gaan. Als wij niet willen dat het centrum van Amsterdam verandert in een toeristische attractie, maken we regels om de ‘nieuwe realiteit’ te veranderen.

En dat geldt ook voor het werk van fotografen. Wij kunnen met elkaar minimumtarieven opstellen. Wij kunnen regels afspreken over auteursrecht. Morgen, 20 maart 2019, heeft u weer de kans om daar een bijdrage aan te leveren. Ik ben er in elk geval al uit: mijn stem gaat naar de partij die een stevig accijns wil heffen op trainingsprogramma’s met de naam Innovation Accelerator.


3 reacties

  1. peterflohr schreef:

    Hoe verhoudt democratie zich met kapitalisme? Wat zijn de lessen die we de afgelopen jaren hebben (kunnen) geleerd/ (leren)? Dit probleem doet zich al voor sinds ene Marx dat reeds signaleerde.
    Ben het eens met je slotconclusie: gewoon democratisch gedragen regels opstellen.
    m.gr.Peter Flohr

  2. peterterhaak schreef:

    Klinkt sympathiek….

    Maar welke “overlast” bezorgen de amateurfotografen ons precies? De vergelijking met Airbnb gaat daar mank volgens mij… Er is hier geen ander probleem dan een enorme groei van het aanbod (foto’s zijn simpelweg minder snel uniek, en daardoor minder waard…).

    Enne, Richard de vergelijking met de kinderen die dwangarbeid leverden in de 19e eeuw gaat natuurlijk helemaal nergens over. Denk niet dat een kind in die situatie zich na het lezen van jouw column herkend en aan zijn lotgenoten verteld: “moet je nou toch eens lezen over die misstanden bij die fotografen”.

    Daar waar fotografen wel uniek materiaal leveren (met gevaar voor eigen leven in oorlogsgebied), kunnen ze natuurlijk samen iets afspreken over de prijs van dat unieke materiaal. Lijkt me verstandig, maar best lastig en vast geen onderdeel van Mekic’s workshop.

    Een wet? De farmacie is heel blij met het feit dat we democratisch afgesproken hebben medicijnen te “beschermen” met allerlei regels (waartegen eigenlijk?)….

    Lastig op dit moment als je verslaggevend fotograaf bent, dat zeker.
    Spotify voor foto’s ?

  3. Irma de Ronde schreef:

    Het lijkt inderdaad een wat wilde gedachtesprong zo’n vergelijking met erbarmelijke kinderarbeid in de 19e eeuw, maar het gaat om tegenwicht, je er niet bij neerleggen dat dingen eenmaal zijn zoals ze zijn of gezegd worden te zijn. Het mantra van ‘de snel veranderende wereld’ wordt gretig in de mond genomen door wie zijn verandering erdoor wil drukken en door de goeroes met dure trainingsprogramma’s die geld ruiken. We leven in een wereld waarin principes als gemeenschapszin en rechtvaardige verdeling, aan de kant geschoven zijn en waar allerhand nieuwe woekerideeën, ingegeven door graaizucht, als onkruid mogen wortelen totdat ze voor te veel mensen te veel schade opleveren en dan ingeperkt (moeten) worden door wetten en regelgeving. Het kwaad is dan al geschied. De enige naïeve vraag bij die wortel is: wie heeft er last van? Het mag toch? Het is toch niet tegen de wet? Dit grote gebrek aan moraal, aan democratische gemeenschapszin inclusief sociale controle en de minachting voor principes zijn funest voor onze democratie met doorgeschoten kapitalisme. Inderdaad: trainingsprogramma’s als Innovation Accelarator worden niet afgeremd, maar kunnen vrij accelereren, net als de industrialisatie in de 19e eeuw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Vul hier uw emailadres in en ontvang iedere nieuwe column in uw inbox!

Bestel mijn boek ‘De Succesillusie’

%d bloggers liken dit: